Procesi i lindjes është një periudhë e rëndësishme në jetën e një gruaje, por për disa gra ai mund të përjetohet si përvojë e vështirë ose traumatike. Studime tregojnë se rreth 18% e grave raportojnë lindje traumatike, të shoqëruara me trauma fizike ose psikologjike, ndjenjë të humbjes së kontrollit dhe trajtim jo të duhur nga stafi mjekësor (Ayers et al., 2019). Trauma e ndërlidhur me procesin e lindjes ndodh kur nëna e përjeton lindjen si një përvojë tronditëse ose kërcënuese për mirëqenien e saj fizike ose emocionale (Greenfield et al., 2016). Përvoja të tilla mund të vazhdojnë edhe pas lindjes dhe të ndikojnë në mirëqenien psikologjike të nënës.

Një nga pasojat më të rëndësishme të traumës së lindjes është rritja e rrezikut për depresion postpartum. Depresioni postpartum është një çrregullim i rëndësishëm i shëndetit mendor që mund të shfaqet pas lindjes dhe karakterizohet nga simptoma si ankthi, lodhja, ndjenja e mërzisë së vazhdueshme dhe vështirësia për t’u përshtatur me rolin e ri prindëror (Khamidullina et al., 2025). Përvojat negative gjatë lindjes mund të kontribuojnë në zhvillimin e këtyre simptomave duke rritur ndjenjat e frikës, pasigurisë dhe humbjes së kontrollit gjatë periudhës pas lindjes.

Strategjitë e rregullimit emocional luajnë rol të rëndësishëm në mënyrën se si gratë përballen me këto përvoja. Shmangia dhe përqendrimi i vazhdueshëm në mendime negative mund ta rrisin rrezikun për zhvillimin e depresionit postpartum, ndërsa mbështetja sociale, pranimi dhe zgjidhja aktive e problemeve veprojnë si faktorë mbrojtës që e ulin këtë rrezik (Verhelst et al., 2024). Nëse simptomat nuk identifikohen dhe trajtohen në fazat e hershme, depresioni postpartum mund të krijojë një mjedis të pafavorshëm si për nënën ashtu edhe për foshnjen (Slomain et al., 2019).

Traumat e lindjes dhe depresioni postpartum mund të ndikojnë gjithashtu në lidhjen e hershme mes nënës dhe foshnjes. Lidhja nënë-foshnje është një proces thelbësor që fillon në periudhën e hershme pas lindjes dhe ka rëndësi të madhe për zhvillimin emocional dhe social të fëmijës (Spinner, 1978). Studime të mëparshme kanë treguar se përvojat negative gjatë lindjes dhe problemet e shëndetit mendor pas lindjes lidhen me vështirësi në këtë proces të lidhjes (Eitenmüller et al., 2022). Në disa kontekste kulturore, si në Lindjen e Mesme, faktorë si historia e mëparshme e depresionit dhe niveli i mbështetjes sociale mund të kenë ndikim edhe më të madh në këtë lidhje sesa vetë depresioni postpartum (Badr, 2018).

Një faktor tjetër i rëndësishëm mbrojtës është mbështetja e partnerit. Studimet tregojnë se mbështetja emocionale dhe praktike nga partneri intim është veçanërisht e rëndësishme për mirëqenien psikologjike të grave gjatë periudhës pas lindjes (Reid & Taylor, 2015). Përfshirja e partnerit në kujdesin pas lindjes, për shembull përmes klasave edukative për prindër të rinj ose vizitave shtëpiake pas lindjes, mund të ndihmojë në reduktimin e ashpërsisë së traumës së lindjes dhe simptomave depresive (Li et al., 2025). Në të kundërt, mungesa e mbështetjes nga partneri lidhet me nivele më të larta të simptomave depresive dhe me humbjen e kënaqësisë në aktivitetet e përditshme (Nasrin et al., 2024; Yamada et al., 2020).

Në përfundim, literatura shkencore tregon se procesi i lindjes mund të përfaqësojë një përvojë potencialisht traumatike për disa gra dhe se këto përvoja lidhen ngushtë me zhvillimin e depresionit postpartum. Ky fenomen duhet të kuptohet si një proces kompleks biopsikosocial që ndikohet nga përvojat gjatë lindjes, strategjitë e përballimit dhe mbështetja sociale. Në këtë kontekst, mbështetja emocionale dhe praktike, veçanërisht ajo e partnerit luan rol të rëndësishëm në reduktimin e ndikimit të traumës dhe në përmirësimin e mirëqenies së nënës dhe fëmijës.

Autor: Ema Hoti

Lista e Referencave

Ayers, S., Crawley, R., Webb, R., Button, S., & Thorton, A. (2019). What are women stressed about after birth? Wiley Online Library.

Badr, L. (2018). Is the effect of postpartum depression on mother-infant bonding universal. Elsevier.

Eitenmüller, P., Köhler, S., Hirsch, O., & Christiansen, H. (2022). The Impact of Prepartum Depression and Birth Experience on Postpartum Mother-Infant Bonding: A Longitudinal Path Analysis. Frontiers Psychiatry .

Greenfield, M., Jomeen, J., Glover, L. (2016). What is a traumatic birth? A concept analysis and literature review. British Journal of Midwifery.

Khamidullina, Z., Marat, A., Muratbekova, S., Mustapayeva, N., Chingayeva, G., Sheptov, A., . . . Aimagambetova, G. (2025). Postpartum depression epidemiology, risk factors, diagnosis, and management: An appraisal of the current knowledge and future perspectives. Journal of Clinical Medicine.

Li, L., Xiao, L., Yuan, X., Wu, J., Li, J., Chen, X., . . . Wang, B. (2025). Partner involvement and emotional and informational support gaps as predictors of postpartum birth trauma symptoms: a multi-centre cross-sectional study of 230 women at 42 days postpartum. BMC Psychology.

Nasrin, T., Tauqeer, F., Bjorndal, L., Schneider, S., & Lupattelli, A. (2024). Partner support for women’s antidepressant treatment and it’s association with depressive symptoms in pregnant women, mothers, and women planning pregnancy. Archives of Women’s Mental Health.

Reid, K., & Taylor, M. (2015). Social support, stress, and maternal postpartum depression:. Elsevier.

Slomain, J., Honvo, G., Emonts, P., Reginster, J., & Bruyere, O. (2019). Consequences of maternal postpartum depression: A systematic review of maternal and infant outcomes. PubMed Central.

Spinner, M. (1978). Maternal-Infant Bonding. Canadian Family Physician .

Verhelst, P., Sels, L., Lemmens, G., & Verhofstadt, L. (2024). The role of emotion regulation in perinatal depression and anxiety: a systematic review. BMC Journals.

Yamada, A., Isumi, A., & Fujiwara, T. (2020). Association between lack of social support from partner or others and postpartum depression amongst Japanese mothers: A population-based cross-sectional study. International Journal of Environmental Research and Public Health.

Përdorimi i rrjeteve sociale ka arritur një përhapje globale të jashtëzakonshme dhe ka një ndikim të rëndësishëm në mënyrën se si njerëzit përjetojnë përditshmërinë e tyre, veçanërisht adoleshentët dhe të rinjtë. Këto platforma janë bërë pjesë integrale e mënyrës se si njerëzit komunikojnë, krijojnë lidhje dhe ndajnë përvoja..

Deri në vitin 2021, më shumë se 4.3 miliardë individë në të gjithë botën, mbi gjysmën e popullsisë globale, ishin përdorues aktivë të rrjeteve sociale, ndërsa përdoruesi mesatar kalonte rreth dy orë e gjysmë në ditë duke u angazhuar me përmbajtjen online (Global Web Index, 2021; We Are Social, 2021). Deri në vitin 2023, ky numër kishte arritur rreth 58.7% të popullsisë globale (Côrte-Real et al., 2023). Kjo përhapje tregon se rrjetet sociale janë bërë një pjesë e rëndësishme e përditshmërisë së njerëzve.

Evidenca shkencore sugjeron se përdorimi i rrjeteve sociale mund të ketë pasoja negative për mirëqenien mendore. Përdorimi i tepruar ose pasiv, për shembull, shikimi i përmbajtjes pa ndërveprim lidhet me ndjenja të ulëta, tension ose shqetësim, vështirësi në gjumë, ndjenja distancimi nga të tjerët dhe pasiguri për pamjen ose trupin (Khayru & Issalillah, 2022; Ulvi et al., 2022; Valkenburg et al., 2021). Një studim eksperimental i Braghieri, Levy dhe Makarin (2022) tregoi se prezantimi i Facebook në disa kolegje amerikane shoqërohej me rritje të këtyre ndjenjave, të lidhura kryesisht me krahasimin e vazhdueshëm me të tjerët online. Po ashtu, studentët që përdorin rrjetet sociale për më shumë se tre orë në ditë shpesh raportojnë vështirësi në gjumë, lodhje mendore, ndjenja izolimi dhe shqetësim emocional (Osman, 2025). Të dhënat nga sondazhe tregojnë gjithashtu se ndikimi mund të ndryshojë sipas gjinive dhe grupmoshave. Një sondazh i Pew Research Center (2025) zbuloi se mbi 45% e adoleshentëve amerikanë raportojnë përdorim të madh të rrjeteve sociale dhe rreth 19% ndjejnë se ato ndikojnë negativisht në mirëqenien e tyre. Vajzat raportojnë më shpesh ndjesi negative (25%) krahasuar me djemtë (14%). Megjithatë, këto gjetje nuk nënkuptojnë se rrjetet sociale janë gjithmonë të dëmshme.

Në shumë raste, përdorimi aktiv dhe ndërveprues i rrjeteve sociale mund të ketë edhe efekte pozitive. Ai mund të rrisë ndjesinë e përkatësisë, mbështetjen emocionale dhe mundësinë për të marrë këshilla ose informacione të dobishme për mirëqenien (Valkenburg et al., 2021; Koh et al., 2024; Ulvi et al., 2022). Po ashtu, hulumtimet tregojnë se ndërhyrjet që përdorin teknika të terapisë kognitive-bihejviorale (CBT) ose këshillim psikologjik kanë sjellë përmirësime të qëndrueshme në mirëqenien mendore, veçanërisht në uljen e ndjenjave të ulëta dhe shqetësimit emocional, krahasuar me ndërhyrjet që kufizojnë vetëm kohën e përdorimit të rrjeteve sociale (Plackett, Blyth & Schartau, 2023). Kjo sugjeron se menaxhimi i përdorimit të rrjeteve sociale duhet të jetë i personalizuar dhe i qëllimshëm, duke nxitur ndërveprimin aktiv dhe vetëdijesimin mbi shëndetin emocional.

Në përmbledhje, përdorimi i rrjeteve sociale ka një efekt dinamik dhe kompleks në mirëqenien mendore. Ai mund të ofrojë mundësi për lidhje sociale, mbështetje dhe informacion, por përdorimi i tepruar ose pasiv mund të shoqërohet me shqetësim emocional dhe lodhje mendore. Mënyra, koha dhe intensiteti i përdorimit mbeten faktorë kyç për të maksimizuar përfitimet dhe për të minimizuar rreziqet (Sadagheyani & Tatari, 2020; Koh et al., 2024).

Autor: Diellza Gashi

Referencat

Braghieri, L., Levy, R., & Makarin, A. (2022). Social media and mental health. American Economic Review, 112(11), 3660–3693. https://doi.org/10.1257/aer.20211218

Côrte-Real, B., Cordeiro, C., Pestana, P. C., Silva, I. D. E., & Novais, F. (2023). Potential of social media addiction: A cross-sectional study in Portugal. Acta Médica Portuguesa, 36(3), 162–166. https://doi.org/10.20344/amp.18470 

Global Web Index. (2021). GWI social: Global social media trends 2021. https://www.gwi.com

Khayru, R. K., & Issalillah, F. (2022). The impact of social media on mental health: A literature review. Journal of Social and Psychological Studies, 5(2), 45–56.

Koh, G. K., Yong, J. Q. Y. O., Lee, A. R. Y. B., Ong, B. S. Y., Yau, C. E., Ho, C. S. H., & Goh, Y. S. (2024). Social media use and its impact on adults’ mental health and well-being: A scoping review. Worldviews on Evidence-Based Nursing, 21(4), 346–361. https://doi.org/10.1111/wvn.12727 

Osman, W. A. (2025). Social media use and associated mental health indicators among university students: A cross-sectional study. Scientific Reports, 15, Article 9534. https://doi.org/10.1038/s41598-025-94355-w 

Pew Research Center. (2025). Teens, social media and mental health. https://www.pewresearch.org/internet/2025/04/22/teens-social-media-and-mental-health 

Plackett, R., Blyth, A., & Schartau, P. (2023). The impact of social media use interventions on mental well-being: Systematic review. Journal of Medical Internet Research, 25, Article 44922. https://doi.org/10.2196/44922

Sadagheyani, H. E., & Tatari, F. (2020). Investigating the role of social media on mental health. Mental Health and Social Inclusion, 24(4), 207–215. https://doi.org/10.1108/MHSI-06-2020-0039

Ulvi, O., Karamehic-Muratovic, A., Baghbanzadeh, M., Bashir, A., Smith, J., & Haque, U. (2022). Social media use and mental health: A global analysis. Epidemiologia, 3(1), 11–25. https://doi.org/10.3390/epidemiologia3010002

Valkenburg, P. M., Piotrowski, J. T., Hermanns, J., & de Leeuw, R. (2021). Social media use and adolescent mental health: Evidence base and directions for future research. Current Opinion in Psychology, 45, 59–68. https://doi.org/10.1016/j.copsyc.2021.08.017

We Are Social, & Hootsuite. (2021). Digital 2021: Global overview report. https://www.datareportal.com/reports/digital-2021-global-overview-report

Njeriu, si qenie sociale, ka nevojë për lidhje dhe marrëdhënie me të tjerët. Kjo nevojë bëhet veçanërisht e rëndësishme në moshën e shtyrë, pasi lidhjet sociale lidhen ngushtë me shëndetin mendor dhe fizik të individit (Chapman et al., 2024). Me kalimin e viteve, shumë njerëz përjetojnë ngushtim të rrjeteve sociale, dhe mungesa e tyre në pleqëri mund të ndikojë negativisht në mirëqenien psikologjike, kënaqësinë me jetën dhe cilësinë e jetesës së të moshuarve (Casey et al., 2016).

Studime të shumta tregojnë se mirëqenia e të moshuarve në shtëpitë e kujdesit lidhet ngushtë me marrëdhëniet shoqërore dhe ndjenjën e përkatësisë brenda komunitetit ku jetojnë (Kang et al., 2019). Po ashtu, Chang, Wray dhe Lin (2014) theksojnë se të moshuarit me më pak mbështetje sociale përjetojnë më shumë vetmi, e cila ndikon negativisht në mirëqenien e tyre psikologjike.

Në Kosovë, studimet mbi përvojat sociale të të moshuarve në institucionet e kujdesit janë të kufizuara, veçanërisht në lidhje me marrëdhëniet mes bashkëjetuesve në këto ambiente. Ky studim synon të eksplorojë përvojat e të moshuarve që jetojnë në shtëpitë rezidenciale në Kosovë, me fokus në marrëdhëniet dhe ndërveprimet e tyre me banorët e tjerë. Duke analizuar këto përvoja, studimi synon të ofrojë një kuptim më të mirë të jetës sociale të të moshuarve në institucionet e kujdesit dhe të kontribuojë në zhvillimin e praktikave dhe politikave që përmirësojnë cilësinë e jetesës së tyre.

Hulumtimi udhëhiqet nga pyetja kërkimore: Cilat janë përvojat e të moshuarve me bashkëjetuesit në shtëpitë e kujdesit për të moshuar?

Metodologjia

Ky studim përdori një qasje kualitative fenomenologjike për të kuptuar përvojat e të moshuarve me bashkëjetuesit në shtëpitë e kujdesit në Kosovë. Pjesëmarrësit ishin 10 të moshuar mbi 65 vjeç nga Peja dhe Prishtina, të përzgjedhur qëllimisht për shkak të përvojës së tyre të drejtpërdrejtë të jetesës në institucion.

Të dhënat u mblodhën përmes intervistave gjysmë të strukturuara. Të gjitha intervistat u regjistruan me lejen e pjesëmarrësve dhe u transkriptuan fjalë për fjalë. Analiza u realizua përmes analizës tematike, duke identifikuar temat dhe nëntemat që pasqyrojnë përvojat dhe ndjenjat e pjesëmarrësve. Studimi iu përmbajt standardeve etike, duke garantuar anonimitetin dhe trajtimin konfidencial të të dhënave.

Të gjeturat

1. Jeta e përditshme dhe rutina
Të moshuarit raportuan se rutina e përditshme në shtëpitë e kujdesit është relativisht e qëndrueshme dhe përfshin aktivitete bazë si higjiena, ushqimi dhe aktivitete të ndryshme rekreative. Kjo rutinë kontribuon në ndjenjën e sigurisë dhe kënaqësisë. Banorët vlerësojnë përkujdesjen, ushqimin dhe komoditetin që ofrohet.

2. Marrëdhëniet sociale
Mes banorëve: Marrëdhëniet janë kryesisht funksionale dhe pa konflikte të theksuara. Të moshuarit vlerësojnë marrëdhënie të qeta dhe selektive, duke shmangur tensionet.

Me stafin: Marrëdhëniet me stafin përshkruhen si shumë të ngrohta dhe mbështetëse, duke ndikuar pozitivisht në mirëqenien emocionale dhe psikologjike të banorëve. Stafi shpesh shihet jo vetëm si kujdestar, por edhe si një burim mbështetjeje emocionale dhe familjare.

3. Shmangia e konflikteve dhe vendosja e kufijve
Banorët përdorin strategji për të ruajtur qetësinë dhe marrëdhënie të mira, duke vendosur kufij personalë dhe duke shmangur situatat konfliktuale. Kjo ndihmon në ruajtjen e stabilitetit emocional dhe mirëqenies së tyre.

4. Aktivitetet në shtëpi
Aktivitetet e përditshme, individuale ose në grup, si muzika, kopshtaria, ecjet dhe koha e kaluar me të tjerët  edhe pse shpesh të përsëritura, luajnë rol të rëndësishëm në socializim dhe në ndjenjën e përkatësisë.

5. Gjendja emocionale dhe mbështetja
Banorët raportojnë herë pas here ndjenja vetmie ose mërzie, veçanërisht për shkak të mungesës së familjes. Megjithatë, mbështetja e stafit dhe shoqëria e bashkëjetuesve ndihmojnë në përballimin e këtyre emocioneve dhe në ruajtjen e mirëqenies psikologjike.

Përfundimi

Ky studim ofron një pasqyrë mbi jetën sociale të të moshuarve që jetojnë në shtëpitë e kujdesit në Kosovë dhe thekson rëndësinë e marrëdhënieve, mbështetjes sociale dhe aktiviteteve të përditshme për mirëqenien e tyre psikologjike. Gjetjet sugjerojnë se institucionet mund të luajnë një rol të rëndësishëm në krijimin e më shumë mundësive për ndërveprim dhe aktivitete kuptimplota, të cilat mund të ndihmojnë në reduktimin e monotonisë dhe ndjenjave të vetmisë. Megjithatë, rezultatet duhet të interpretohen me kujdes për shkak të disa kufizimeve të studimit, si madhësia e vogël e mostrës, mungesa e balancës gjinore dhe ndryshimet në kohëzgjatjen e qëndrimit në institucion. Hulumtime të ardhshme mund të eksplorojnë përvojat e të moshuarve në kontekste të ndryshme dhe të ndjekin në mënyrë më të gjatë procesin e adaptimit dhe zhvillimit të marrëdhënieve në këto ambiente.

Autor: Anisa Selmani

Referencat 

Casey, A.-N. S., Low, L.-F., Jeon, Y.-H., Brodaty, H. (2016). Residents’ perceptions of friendship and positive social netëorks within a nursing home. The Gerontologist, 56(5), 855–867. https://doi.org/10.1093/geront/gnv146

Chang, P. J., Wray, L., & Lin, Y. (2014). Social relationships, leisure activity, and health in older adults. Health Psychology, 33(6), 516.

 Chapman, H., Bethell, J., Dewan, N., Elliott, J., Stewart, S., & McGilton, K. S. (2024). Social connection in long-term care homes: A qualitative study of barriers and facilitators. BMC Geriatrics, 24, 857. https://doi.org/10.1186/s12877-024-05454-8

Kang, B., Scales, K., McConnell, E. S., Song, Y., Lepore, M., & Corazzini, K. (2019). Nursing home residents’ perspectives on their social relationships. Journal of Clinical Nursing. https://doi.org/10.1111/jocn.15174

A ju ka ndodhur ndonjëherë të gjendeni para një situate stresuese dhe duart tuaja të fillojnë të dridhen, rrahjet e zemrës të shpejtohen, muskujt të tendosen, mendimet të bëhen paksa të zhurmshme, duke krijuar ndjenja shqetësimi?  Ndoshta keni filluar të parashikoni çdo situatë që mund të përfundonte keq.

Në ato momente, ka shumë gjasa që keni qenë duke përjetuar ankth. Po çfarë ndodh në mendjen dhe trupin tonë nëse simptomat e lartëpërmendura manifestohen për një periudhë më të gjatë kohore?

Kur shqetësimi bëhet i vazhdueshëm dhe përfshin frikë sociale apo të performancës, sulme paniku të papritura dhe/ose të nxitura nga situata të caktuara, ankth anticipues dhe sjellje shmangëse, atëherë mund të bëhet fjalë për një çrregullim ankthi (Szuhany & Simon, 2022). Studimet e fundit tregojnë se çrregullimet e ankthit më të shpeshta që hasen në kujdesin parësor shëndetësor janë: çrregullimi i ankthit të përgjithësuar (prevalencë gjatë jetës 6.2%), çrregullimi i ankthit social (prevalencë gjatë jetës 13%) dhe çrregullimi i panikut (prevalencë gjatë jetës 5.2%), me ose pa agorafobi (frikë intensive dhe të vazhdueshme nga vendet ose situatat ku ndihma mund të mos jetë e disponueshme ose nga të cilat mund të jetë e vështirë të largohet).

Mosinformimi apo keqinformimi lidhur me ankthin vendos individin në një situatë ku përjeton disa simptoma fizike që burojnë nga çrregullimi i ankthit dhe të cilave nuk u përgjigjen medikamentet.

Për këtë arsye, vizita tek mjeku familjar shpesh është refleksi i parë i personave që po përjetojnë për herë të parë atake ankthi dhe nuk janë të vetëdijshëm se çfarë po kalojnë, sepse simptomat e ankthit shpesh janë fizike, si: ndjenja se zemra rreh më shpejt se zakonisht, dhimbje ose tension muskulor, vështirësi në frymëmarrje, nauze stomaku, lodhje, dhimbje koke, ndjenja ngulfatjeje, dridhje të trupit, irritueshmëri, frikë e papritur, sindromi i zorrës së irrituar, diarre dhe probleme me gjumin.

“Meqenëse shumica e individëve fillimisht kërkojnë trajtim për çrregullimet e ankthit në kujdesin parësor, është e rëndësishme që në këto mjedise të kryhet, vlerësimi, diagnostikimi dhe, kur është e nevojshme, fillimi i trajtimit” (Brahmbhatt et al., 2022, para.1). Konsulta me mjekun familjar duhet të zgjasë mesatarisht njëzetë minuta, derisa trajtohen problemet dhe diskutohen çështjet që pacienti sjell.

Roli i mjekut familjar fillon me identifikimin e problemit. Kjo nuk është gjithmonë e lehtë, pasi pacientët shpesh raportojnë vetëm shqetësime fizike dhe mund të mos jenë të vetëdijshëm për natyrën ankthore të simptomave të tyre. Pa një vlerësim të kujdesshëm, ekziston rreziku i keqdiagnostikimit. Ekzistojnë instrumente mjaft efektive në identifikimin e çrregullimit të ankthit në kujdesin parësor, të tilla si: GAD-7, Mini-SPIN, vlerësimi klinik bazik. Instrumentet e lartëpërmendura janë pyetësorë që ndihmojnë kujdesin parësor në identifikimin e çrregullimit të ankthit.

Pas identifikimit dhe vlerësimit fillestar, mjeku familjar ka rol kyç në psikoedukim: informimin e pacientit për natyrën e ankthit, mekanizmat e tij dhe opsionet e trajtimit. Vendimmarrja duhet të jetë e përbashkët, duke marrë parasysh ashpërsinë e simptomave, preferencat e pacientit dhe ndikimin në funksionim. Në rastet më të lehta, mund të rekomandohen ndërhyrje psikoterapeutike si terapia njohëse-sjellore. Në rastet më të rënda, sipas Combs dhe Markman (2014), menaxhimi është më efektiv kur realizohet përmes bashkëpunimit ndërprofesional me psikologë dhe psikiatër.

Udhëzimi i pacientit drejt psikoterapisë nuk është vetëm një referim formal, por një proces që kërkon sqarim, normalizim të përvojës dhe reduktim të stigmës. Mjeku familjar luan rol thelbësor në këtë hallkë, duke qenë ura ndërmjet simptomës fizike dhe trajtimit psikologjik të specializuar.

Autor: Merisa Islami

Referencat

Brahmbhatt, K., et al. (2022). Identifying and managing anxiety disorders in primary care. Nursing & Primary Care. https://doi.org/10.1016/j.nurpra.2020.10.01

Combs, H., & Markman, J. (2014). Anxiety disorders in primary care. Medical Clinics of North America, 98(5), 1007–1023. https://doi.org/10.1016/j.mcna.2014.06.003

Szuhany, K. L., & Simon, N. M. (2022). Anxiety disorders: A review. JAMA, 328(24), 2431–2445. https://doi.org/10.1001/jama.2022.2274